در لحظه ای فریاد می شوم..
سکون از من می گریزد..
و هرگاه سکون اختیار می کنم...
همه فریاد می شوم...
خدایا همه چیز انگار از قانونی تابع شده اند
که من از همه آنها بیخبرم...
و مدام دست و پا می زنم
دست و پا می زنم تا شاید که راه رهایی را بیابم
در حالی که ندانسته ...
خود در مسیر رهایی بوده ام...
حتا پیش از آنکه آغازی باشد...
خدایا قرارم را بر سکون استوار کن...
و بی قراریهایم را بر سکوت..
وقتی چشمهایم به لرزه ،
اشکها را داغ داغ بر گونه هایم حواله می کنند
سکوت می خواهم از خستگی و رنج دوری....
و بی مهابا فریاد می کنم...
در حالی که فریادم بی آنکه بدانم
خود مانعی بزرگ
برای شنیدن صدای لطیف تو می شود...
آن هم از جایی که از خودم به من نزدیک تر است...
مرا دعوت به سکوت کن...
هم وجودم را غرق سکونی کن که دل از همه دیدنها و شنیدنها برکند...
و بی آنکه چیزی بخواهد تو در تمام طلب کردنهایم حضور یابی
و من این حضور را درک کنم
همه جا...
و همیشه...
پی نوشت:
وقتی کامنت سید رو دیدم....همه وجودم غرق لبخندی عمیق شد، وقتی سید برام کامنت میذاره....اگرچه دیر به دیر...من پراز طراوت نوشتن میشم ، و لحظه های پر ازفریادی که با سکوت ننوشتن میمیرن...دوباره جون میگیرن ، سیدم...سید مرتضای عزیزم : حضور تو همیشه مایه دلگرمی و بسط شور عاشقانه منه.....خدا تو رو همیشه مایه مسرت همه قرار بده.... و تو رو ازم نگیره که خیلی دوست دارم.
حرف دل 
تورو گم کردم اما روبروتم
منو برگردون اون جایی که بودم
آخه تا کی گرفتار هبوطم؟
توو دنیایی که جای آرزوهاست
کسی جز تو منو عاشق نمیخواد
بیا تا سر بذارم روی شونت
دلم مثل خودت تنهای تنهاست
هنوزم زخمی سیب فریبم
اسیر این شبای نانجیبم
تو خوبی کن بیا به خلوت من
تو که میدونی،من اینجا غریبم
هنوزم عکس چشمات روبرومه
نگاه تو تمام آرزومه
بذار باور کنم دستاتو دارم
نگیری دستامو کارم تمومه